PR; efendim malumunuz ‘Public Relationship’ ya da halkla ilişkiler... Hani bir marka ya da firmanın, kısacası “müşterilerinin” halkla olan “iletişimini” sağlamakla yükümlüdürler teoride…

Ama pratikteki durum, genellikle bu işin suyunu (!) çıkardıkları için “gizli reklamcılık” yapmaktır. "Haber" maskesiyle müşterilerinin reklamını yaparlar yazılı ve görsel medyada.

Kimi zaman gerçekten de halkta duyarlılık yaratan ciddi projeler yapıldığı da olur hakkını yemeyelim. Özellikle çeşitli derneklerin halkı bilinçlendirme, eğitme vs gibi projelerinde bu görülür. Bunlar da PR işini gerçekten kurumsal bir kimlikle yürüten, profesyonelleşmiş ekiplerce hayata geçirilir zaten. Ama burada mevzu bahis edilen, küçük hesapların peşindeki PR güruhudur ki sayıları ve müşteri portföyleri hiç de azımsanacak gibi değildir!

Halkla "direkt" ilişkiden çok, arada basını kullanarak iş yapar bu kişi ve kurumlar. Hani kıytırık basın toplantıları için yaptıkları gereksiz şaşalı organizasyonlar (mesela rahim ağzı kanseri ile ilgili bir toplantıyı Reina'da akşam yemeği eşliğinde yapıp Ferhat Göçer eşliğinde eller havaya modunda olayı bitiren firmalar gördü bu bünye) işin "rutini", hatta doğal yapısı haline geldi.

Toplantı sırasında ya da öncesinde hazırlanan klasörler dolusu (çoğu kısmı lüzumsuz) kağıt israfından ibaret "basın kit"i, yemekli toplantılar, kahvaltı ikramları, hediye paketleri kısmı da tartışılabilir. (Örneğin o basın kitinin hepsi ufacık bir CD'ye sığdırılabilir ama CD genellikle bu ‘afili’ kitin sadece bir parçasıdır, bilenler bilir…)

Haa bi de bunların, toplantı sonrasında ya da öncesinde “Haber yayınlandı mı, yayınlanacak mı, n’ooolur yayınlayın” tadında, işi hepten vıcık vıcık eden türleri vardır. (Tek satırı haber değeri taşımaz yapılan işin ama ille de müşterisini memnun edecek ya? Arkadaş, dost, ahbap moduna girmeye çalışırlar filan)

Ama geçenlerde mail kutuma gelen bir ‘basın bülteni’, artık işin "top" noktası, "E oha artık şaka mı bu?!" serzenişimin öznesi; tanımlamaya cümle bulamadığım ve şu dimağı allak bullak eden, hatta bir miktar öfke bile yaratan etkisiyle işi buraya taşımama vardıran ibretlik objesi olmuştur!

Buyrun aynen aşağıya kopyalıyorum:

"Değerli basın mensubu,
16. Altın Koza Film Festivali bu yıl çok farklı bir etkinliğe sahne oldu. Özel Ortopedia Hastanesi’nin katkılarıyla, Festival çerçevesinde düzenlenen ‘Sinema Engel Tanımaz’ projesi ile görme ve işitme engellilerin Ortopedia Hastanesi’nde film seyretmesi sağlandı. Konu ile ilgili basın bültenini ekte değerlendirmelerinize sunarız.”

Şimdi;

Görme ve işitme engelli

Film izlemek

Asıl branşı ortopedi olan bir hastane...

Bu üçü arasındaki bağlantıyı ben kuramadım, siz kurun!!!  
(Engelli çocukları ajitasyon malzemesi olarak, film festivalini de entelektüel bir hava yaratmak için kullanmaları dışında)

Görsellerinden ise hiç bahsetmeyeyim!!